| تبليغات | X |
|
دلم خون شداز این افسرده پاییز ... از این افسرده پاییزه غم انگیز ... غروبی سخت محنت بار دارد .. همه درد است و بادل کار دارد شرنگ افزای رنج زندگانی ست غم اوچون غم من جاودانی ست *** کجایی که ببینی من هنوزم دارم تو حسرت چشات میسوزم روز وشب دنبال 1راه چاره ام که بازم پامو تو قلبت بذارم... کسی جات و نمیتونه بگیره ...برای گفتن این حرفا خیلی دیره میدونم که دیگه دوسم نداری ...ولی تو توی قلبم موندگاری *** تولدت مبارک عزیزم .
با امیدی گرم و شادی بخش با نگاهی مست و رویای دخترک افسانه می خواند نیمه شب در کنج تنهایی: بی گمان روزی ز راهی دور میرسد شهزاده ای مغرور می خورد بر سنگ فرش کوچه های شهر ضربه ی سم ستور باد پیمایش می درخشد شعله ی خورشید بر فرازتاج زیبایش .... آسمان همچو صفحه ی دل من روشن از جلوه های مهتاب است امشب از خواب خوش گریزانم که خیال تو خوشتر از خواب است خیره بر سایه های وحشی بید می خزم در سکوت بستر خویش باز دنبای نغمه ای دلخواه می نهم سر بروی دفتر خویش تن صدها ترانه میرقصد در بلور ظریف آوایم لذتی ناشناس و رویا رنگ می دود همچو خون در دگهایم آه... گویی ز دخمه ی دل من روح شبگرد مه گذر کرده یا نسیمی در این ره متروک دامن از عطر یاس تر کرده بر لبم شعله های بوسه ی تو می شکوفد چو لاله گرم نیاز در خیالم ستاره ای پر نور می درخشد میان هاله ی راز... نا شناسی درون سینه ی من پنجه بر چنگ و رود میساید همره نغمه های موزونش گوئیا بوی عود می آید...
ای شب جدایی که چون روزم سیاهی ای شب کن شتابی آخر... ز جان من چه خواهی امشب؟ نشان زلف دلبری ز بخت من سیه تری بلا و غم سراسری تیره همچون آهی امشب کنی به هجر یار من حدیث روزگار من بری ز کف قرار من جانم از غم کاهی ای شب تا که از آن گل دور افتادم خنده و شادی رفت از یادم سیه شد روزم بی مه رویش دمی نیاسودم او شب چون گل نهد ز مستی بر بالین سر من دور از او کنم ز اشک خود بالین را تر خون دل از بس خوردم بی او محنت و خواری بردم بی او مردم بی او بی رخ آن گل دلم به جان آمد دگر از جانم چه خواهی ای امشب ...
۱ سال و ۹ ماه...
آرزوئی است مرا در دل که ... روان سوزدوجان کاهد... هردم آن مرد هوسران را...
با غم و اشک و فغان خواهد... به خدا دردل و جانم نیست به جز حسرت دیدارش... سوختم از غم و کی باشد... غم من مایه آزارش؟ همه شب در دل این بستر... جانم آن گمشده راجوید... زین همه کوشش بی حاصل عقل سرگشته به من گوید...: زن بدبخت دل افسرده... ببر ازیاد دمی اورا... این خطا بود که ره دادی به دل آن عاشق بدخورا... آن کسی را که تو میجویی... کی خیال تو بسر دارد؟ بس کن این ناله و زاری را بس کن او یار دگر دارد لیکن این قصه که میگوید کی بنرمی رودم در گوش نشودهیچ ز افسونش... آتش حسرت من خاموش شمع ای شمع چه می خندی؟ به شب تیره ی خاموشم...؟ به خدا مردم از حسرت که چرانیست در آغوشم...؟ --------------------- به ضرورت شعری نوشتم (مرد هوسران)وگرنه عشقم هوسران نبود و نیست...
گر پروبال تورا سموم خزان زد سال دگر تازه روتر آیی وخوش تر خیمه توانی کنار آب روان زد آدمی اما چورفت آمدنش نیست خاکش چنبر به چرخ کوزه گران زد مرگ چوبر کشتزار آدمی افتاد داس گران را به جان پیرو جوان زد دست درازش چنان هرجا هر دم مهر خموشی تواندت به دهان زد! نامش گم باد از جهان که همه عمر ***تلخی این نام آتش به زبان زد
یادمان باشد در این دنیا جفایی نکنیم
هرچند شکستیم صدایی نکنیم یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق زهر بی سروپایی نکنیم
زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمه ی خود خواند واز صحنه ی رود صحنه پیوسته به جاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد * * * * * * زندگی آتشگهی دیرینه پا برجاست گر بیافروزیش رقص شعله ها از هر کران پیداست ورنه خاموش است خاموشی گنه ماست...
اگه دستم به جدایی برسه اونو از خاطره ها خط می زنم از دله تنگه تموم آدما از شبو روز خدا خط میزنم اگه دستم برسه به آسمون با ستاره ها قیامت می کنم نمی ذارم کسی عاشق نباشه ماه و بین همه قسمت می کنم وقتی گاهی منو دل تنها میشیم حرفای نگفتنی رو میشه دید می شه تو سکوته بین ما دو تا خیلی از ندیدنی هارو شنید قصه ی جدایی ما آرما قصه ی دوری ماست از خودمون دوریه من وتو از لحظه ی عشق قصه ی سادگی گم شده مون
|
About
بی عشق عمر آدم بی اعتقاد میره هفتاد سال عبادت یک شب به باد میره...
Home
|
های صنوبر!خوشا به حال تو!
هر سال 
من نمیگویم که با من دریا باش من نمیگویم مرا غمخوار باش
